Arvid Lindblad

Arvid Lindblad należy do pokolenia kierowców, którzy w niezwykłym tempie pokonywali kolejne szczeble juniorskiej kariery. Brytyjsko-szwedzki zawodnik w zaledwie kilka lat przeszedł od kartingu przez Formułę 4, Formułę 3 i Formułę 2 aż na pola startowe Formuły 1. Po drodze ustanowił kilka rekordów wieku i wygrywał wyścigi już w pierwszym sezonie startów w niemal każdej kategorii, w której rywalizował.

Lindblad urodził się 8 sierpnia 2007 roku w Londynie. Jego ojciec jest Szwedem, matka ma indyjskie korzenie, a sam Arvid dorastał w hrabstwie Surrey. Sporty motorowe towarzyszyły mu od wczesnego dzieciństwa. Jego ojciec startował w motocrossie, a Arvid otrzymał pierwszy motocykl, mając zaledwie trzy lata. Szybko jednak zamienił dwa koła na cztery i w wieku pięciu lat rozpoczął przygodę z kartingiem.

Jednym z miejsc, w których zdobywał pierwsze doświadczenia, był tor Daytona Sandown Park w Surrey. Karting stał się fundamentem jego wyścigowego wykształcenia, a Lindblad pozostał w tej dyscyplinie przez około dziesięć lat. To tam uczył się podstaw panowania nad pojazdem, szukania granic przyczepności i walki koło w koło — umiejętności, które później wykorzystywał podczas wyjątkowo szybkiego awansu przez kolejne kategorie jednomiejscowych bolidów.

Sukcesy w kartingu i ważny mentor

Znaczące wyniki zaczął osiągać już jako dziecko. W 2018 roku został mistrzem Wielkiej Brytanii w kategorii Cadet, a z czasem wyrobił sobie pozycję także na arenie europejskiej i światowej.

Ważną rolę w jego karierze odegrał brytyjski kierowca Oliver Rowland. Lindblad poznał przyszłego mistrza Formuły E jeszcze jako dziecko, a Rowland został jego mentorem. Ich współpraca trwała również w kolejnych latach, gdy Lindblad przechodził z kartingu do bolidów jednomiejscowych.

Na międzynarodowej scenie kartingowej przyszły kolejne duże sukcesy. W 2020 roku wygrał WSK Super Master Series w kategorii OK Junior, a rok później triumfował w WSK Euro Series. Sezon 2021 okazał się jednym z najważniejszych okresów jego kariery kartingowej.

Red Bull dostrzegł go jeszcze przed rozpoczęciem tamtego sezonu. W wieku zaledwie 13 lat dołączył do Red Bull Junior Team, stając się częścią programu, który wcześniej pomógł w drodze do Formuły 1 takim kierowcom jak Sebastian Vettel, Max Verstappen, Daniel Ricciardo i Carlos Sainz.

Nawet po pierwszych doświadczeniach z bolidami jednomiejscowymi Lindblad nie od razu porzucił karting. Starty w tej dyscyplinie zakończył dopiero w 2022 roku, a jednym z jego ostatnich znaczących wyników było podium w Pucharze Świata FIA w kategorii KZ2.

Przejście do bolidów jednomiejscowych

Pierwsze wyścigi za kierownicą bolidu jednomiejscowego Lindblad zaliczył w 2022 roku. Na pierwszy pełny sezon musiał jednak poczekać do kolejnego roku.

Rok 2023 rozpoczął od startów w mistrzostwach Formuły 4 Zjednoczonych Emiratów Arabskich w barwach Hitech Grand Prix. Odniósł tam swoje pierwsze zwycięstwo w F4 i zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Jego głównym programem startowym w tamtym sezonie była włoska Formuła 4, w której reprezentował utytułowany zespół Prema Racing. Lindblad należał do najszybszych kierowców w stawce i odniósł sześć zwycięstw. Szczególnie udany był dla niego weekend na Monzy, gdzie wygrał wszystkie trzy wyścigi.

W klasyfikacji włoskich mistrzostw zajął trzecie miejsce. Startował też w nowej serii Euro 4, którą ukończył na czwartej pozycji.

Sezon zakończył jednym ze swoich najważniejszych sukcesów, wygrywając wyścig Formuły 4 na ulicach Makau. Zaledwie jeden pełny sezon w F4 wystarczył mu, by zapewnić sobie awans do kolejnej kategorii.

Rekordowy debiutancki sezon w Formule 3

Na sezon 2024 Lindblad zapewnił sobie miejsce w zespole Prema Racing w mistrzostwach FIA Formuły 3. Już pierwszy weekend wyścigowy pokazał, że nawet przesiadka do znacznie szybszego bolidu nie będzie wymagała długiej adaptacji.

Wygrał sprint podczas inauguracyjnej rundy w Bahrajnie i w wieku 16 lat został najmłodszym zwycięzcą wyścigu w historii mistrzostw FIA Formuły 3 w ich ówczesnym formacie.

Nie był to jego jedyny sukces. Kolejne zwycięstwo odniósł w wyścigu głównym w Barcelonie, a jeden z najlepszych weekendów juniorskiej kariery przeżył przed własną publicznością na Silverstone. Wygrał tam zarówno sprint, jak i wyścig główny, stając się pierwszym kierowcą w historii FIA F3, który zwyciężył w obu wyścigach jednej rundy.

Swój jedyny sezon w Formule 3 zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji, z czterema zwycięstwami. Zdobył również wyróżnienie dla najlepszego debiutanta. Jego cztery wygrane stanowiły rekord liczby zwycięstw debiutanta w jednym sezonie mistrzostw.

Red Bull utrzymał więc bardzo szybkie tempo rozwoju jego kariery. Zamiast spędzić kolejny rok w F3, Lindblad od razu awansował o szczebel wyżej.

Tytuł w Nowej Zelandii i droga do superlicencji

Zanim rozpoczął się sezon Formuły 2, na początku 2025 roku wystartował w mistrzostwach Formula Regional Oceania w Nowej Zelandii.

W barwach M2 Competition odniósł sześć zwycięstw i 12 razy stanął na podium w 15 wyścigach, zdobywając mistrzowski tytuł. Oprócz kolejnego trofeum do kolekcji starty te miały istotny cel praktyczny: tytuł zapewnił mu punkty potrzebne do spełnienia sportowych kryteriów przyznania superlicencji FIA.

Nowozelandzka seria stała się więc kolejnym ważnym etapem przygotowań do ewentualnego awansu do Formuły 1.

Formuła 2 i kolejny rekord wieku

Jego głównym programem na sezon 2025 były mistrzostwa FIA Formuły 2. Lindblad dołączył do Campos Racing i ponownie znalazł się w dobrze znanej sytuacji: nowy bolid, nowi rywale i bardzo mało czasu na adaptację.

Także tym razem nie musiał jednak długo czekać na pierwsze zwycięstwo.

Wygrywając sprint w Dżuddzie w wieku 17 lat, został najmłodszym zwycięzcą wyścigu w historii FIA Formuły 2. Po ustanowieniu podobnego rekordu w F3 był już najmłodszym triumfatorem w obu głównych kategoriach juniorskich poprzedzających Formułę 1.

Kolejny znakomity weekend zaliczył w Barcelonie. Lindblad zdobył pole position, a następnie wygrał wyścig główny. Był wówczas drugim najmłodszym zdobywcą pole position w historii F2.

Sezon przyniósł również trudniejsze okresy, ale pod jego koniec Lindblad raz jeszcze wrócił na najwyższy stopień podium. Wygrał sprint w Abu Zabi i zakończył swój jedyny sezon w Formule 2 na szóstym miejscu w klasyfikacji generalnej. Zgromadził 134 punkty, odniósł trzy zwycięstwa i pięć razy stanął na podium.

Podobnie jak w F4 i F3, Lindblad potrzebował zaledwie jednego pełnego sezonu, by zrobić kolejny krok w karierze.

Pierwsze kilometry w Formule 1

Równolegle ze startami w Formule 2 Red Bull zaczął systematycznie przygotowywać go do Formuły 1. Lindblad brał udział w prywatnych testach starszych bolidów, stopniowo zdobywając doświadczenie za kierownicą znacznie mocniejszych maszyn.

Kluczowy moment nadszedł w czerwcu 2025 roku. Światowa Rada Sportów Motorowych FIA zatwierdziła przyznanie Lindbladowi superlicencji jeszcze przed jego 18. urodzinami. Przepisy pozwalały FIA na taki wyjątek w przypadku 17-letniego kierowcy, który wykazał się wyjątkowymi umiejętnościami i dojrzałością w rywalizacji bolidów jednomiejscowych.

Otworzyło mu to drogę do udziału w oficjalnych sesjach treningowych Formuły 1.

Pierwszą z nich zaliczył podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii na Silverstone. Przejechał 22 okrążenia bolidem Red Bulla i uzyskał 14. czas. Kilka miesięcy później otrzymał kolejną szansę w Meksyku, gdzie zajął szóste miejsce w pierwszym treningu. W ciągu roku pokonał też kolejne kilometry podczas testów starszych samochodów.

Dla kierownictwa Red Bulla był to ostatni etap oceny przed podjęciem decyzji, czy jest gotowy do startów w najwyższej kategorii.

Spełnione marzenie o Formule 1

Pod koniec 2025 roku potwierdzono, że Lindblad zostanie kierowcą wyścigowym Racing Bulls. Stał się 20. wychowankiem Red Bull Junior Team, który dotarł do Formuły 1.

W 2026 roku został zespołowym partnerem Liama Lawsona, wybierając na swój debiut w Formule 1 numer startowy 41. Był też jedynym kierowcą w ówczesnej stawce bez wcześniejszych startów w F1.

Jego droga do F1 wyróżniała się przede wszystkim tempem awansu. Pierwsze wyścigi bolidami jednomiejscowymi zaliczył w 2022 roku, w 2023 przejechał pierwszy pełny sezon F4, rok później startował w F3, następnie w F2, by w 2026 roku zostać kierowcą Formuły 1.

W żadnej z głównych juniorskich kategorii jednomiejscowych nie spędził więcej niż jednego sezonu.

Rodzina, szkoła i życie poza torami

Rozpoczęcie kariery w sportach motorowych w młodym wieku oznaczało, że Lindblad musiał łączyć ściganie z nauką. Wielokrotnie podkreślał, że w dzieciństwie jego matka przywiązywała szczególną wagę do szkoły, a obowiązki związane ze startami nie oznaczały, że mógł po prostu odłożyć naukę na bok.

Później kontynuował edukację w domu, przygotowując się do egzaminów A-level równolegle z karierą zawodową. Do jego ulubionych przedmiotów należały matematyka i chemia. Lindblad otwarcie mówił, że lubi liczby, logiczne myślenie i rozwiązywanie problemów.

Sporty motorowe zajmują jednak większość jego życia i przyznaje, że poza nimi nie ma wielu zainteresowań. W wolnych chwilach zależy mu przede wszystkim na spędzaniu czasu z rodziną i przyjaciółmi.

Lubi sport w ogóle, a do jego ulubionych dyscyplin należy MotoGP. W poznawaniu motocyklowych mistrzostw pomagał mu również wieloletni mentor Oliver Rowland. Wśród zawodników, których występy podziwia, jest Marc Márquez. Z czasem zaczął też interesować się modą i odzieżą.

W trakcie kariery juniorskiej przeprowadził się do Portugalii, nadal jednak regularnie przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pozostała część jego rodziny.

Kariera oparta na szybkiej adaptacji

Drogi Lindblada do Formuły 1 nie wyznaczała seria juniorskich tytułów w kolejnych kategoriach jednomiejscowych. Wyjątkową czyniło ją przede wszystkim tempo, w jakim przystosowywał się do coraz mocniejszych bolidów.

W zaledwie kilka lat przeszedł od kartingu na najwyższy szczebel sportów motorowych. Wygrywał w Formule 4, został najmłodszym zwycięzcą wyścigu zarówno w Formule 3, jak i Formule 2, zdobył tytuł w Formula Regional Oceania, a jeszcze jako nastolatek otrzymał szansę poprowadzenia Red Bulla podczas oficjalnego weekendu wyścigowego Formuły 1.

Red Bull Junior Team i wieloletnia współpraca z Oliverem Rowlandem stanowiły ważne filary jego sportowej drogi, ale decydujące były wyniki na torze. Przy każdym awansie Lindblad pokazywał, że potrafi szybko się uczyć i rywalizować ze znacznie bardziej doświadczonymi przeciwnikami.

Debiutując w Formule 1 w 2026 roku, zamknął pierwszy rozdział kariery, która rozpoczęła się w kartingu, zanim jeszcze osiągnął wiek szkolny. W ciągu 13 lat pięciolatek poznający podstawy ścigania na brytyjskich torach kartingowych stał się kierowcą najwyższej kategorii światowych sportów motorowych.