Charles Leclerc

Charles Leclerc należy do pokolenia kierowców, którzy dotarli do Formuły 1 po niezwykle szybkim i pełnym sukcesów marszu przez serie juniorskie. Urodzony w Monte Carlo 16 października 1997 roku Monakijczyk przeszedł drogę od pierwszych okrążeń w gokarcie, przez tytuły w GP3 i Formule 2, aż do Scuderii Ferrari — zespołu, o startach w którym marzył od dzieciństwa. Jego karierę definiują jednak nie tylko zwycięstwa i pole position. Ukształtowały ją również osobiste straty, wieloletnie relacje w świecie sportów motorowych oraz determinacja, by wypracować sobie mocną pozycję w jednym z zespołów, którym świat sportu przygląda się najbaczniej.

Pierwsze okrążenia w gokarcie

Leclerc dorastał w Monako, miejscu nierozerwalnie związanym ze sportami motorowymi. Swoją przygodę z wyścigami rozpoczął wyjątkowo wcześnie: po raz pierwszy wsiadł do gokarta w wieku około trzech i pół roku, na torze prowadzonym przez Philippe’a Bianchiego, ojca przyszłego kierowcy Formuły 1 Jules’a Bianchiego.

Rodzina Bianchich miała odegrać istotną rolę w jego dalszej karierze. Jules Bianchi został bliskim przyjacielem i mentorem Leclerca, a później pomógł zwrócić uwagę menedżera Nicolasa Todta na jego talent.

Leclerc stopniowo zaczął odnosić sukcesy we francuskim i międzynarodowym kartingu. W 2009 roku zdobył mistrzostwo Francji w kategorii Cadet, a rok później wygrał Monaco Kart Cup w kategorii KF3. W 2011 roku triumfował zarówno w Pucharze Świata CIK-FIA w KF3, jak i w CIK-FIA Academy Trophy. Potem przyszły kolejne sukcesy, w tym tytuł mistrza świata do lat 18 w 2012 roku.

W swoim ostatnim sezonie kartingowym, w 2013 roku, rywalizował już z kilkoma kierowcami, z którymi później miał mierzyć się w Formule 1. W prestiżowej kategorii KZ zajął drugie miejsce w Pucharze Świata, ustępując Maxowi Verstappenowi. Ich rywalizacja rozpoczęła się więc na wiele lat przed walką o zwycięstwa w Grand Prix.

Dalsza kariera nie była jednak wcale pewna. Leclerc otwarcie mówił później o ograniczonych możliwościach finansowych rodziny, która nie była w stanie zapewnić mu środków na przyszłość w profesjonalnym sporcie motorowym. Współpraca z Nicolasem Todtem, który zaczął zarządzać jego karierą i pomógł mu przejść do wyścigów bolidów jednomiejscowych, okazała się zatem kluczowym punktem zwrotnym.

Z kartingu do bolidów jednomiejscowych

Leclerc rozpoczął starty w bolidach jednomiejscowych w 2014 roku. Pierwszy pełny sezon zaliczył w Formule Renault 2.0 Alps, zdobywając jako debiutant wicemistrzostwo.

Rok później dołączył do zespołu Van Amersfoort Racing w niezwykle konkurencyjnych mistrzostwach Europy FIA Formuły 3. Imponująco rozpoczął sezon, wygrywając wyścigi, a w jego początkowej fazie nawet prowadząc w klasyfikacji. Ostatecznie zajął czwarte miejsce, kończąc jednocześnie rok jako najlepszy debiutant mistrzostw. Do jego ówczesnych rywali należeli Antonio Giovinazzi, George Russell i Lance Stroll.

Występy w seriach juniorskich przekonały do niego Ferrari. Leclerc został członkiem Ferrari Driver Academy, programu przygotowującego utalentowanych kierowców do rywalizacji na najwyższym poziomie.

Od tego momentu jego droga do Formuły 1 nabrała niezwykłego tempa.

Dwa tytuły w dwa lata

W 2016 roku dołączył do serii GP3 w barwach ART Grand Prix i już przy pierwszym podejściu zdobył mistrzostwo. Odniósł trzy zwycięstwa i pokonał mocną stawkę, w której znalazł się między innymi jego zespołowy partner Alex Albon.

Równocześnie zdobywał pierwsze doświadczenia za kierownicą bolidu Formuły 1. Jako członek programu Ferrari otrzymał możliwość udziału w sesjach treningowych z zespołem Haas.

Kolejny sezon stał się jednym z przełomowych okresów jego kariery. Leclerc przeszedł do Premy w nowo utworzonych mistrzostwach FIA Formuły 2, które zastąpiły serię GP2. Ponownie zdobył tytuł już w debiutanckim sezonie.

Przez cały rok dominował przede wszystkim w kwalifikacjach, a w wyścigach odniósł siedem zwycięstw. Zapewnił sobie tytuł przed końcem sezonu, umacniając swoją pozycję w gronie głównych kandydatów do awansu do Formuły 1.

Jednak rok 2017 był również jednym z najtrudniejszych w jego życiu osobistym. Jego ojciec Hervé, który od początku wspierał karierę Charles’a, zmarł zaledwie kilka dni przed rundą Formuły 2 w Baku. Mimo to Leclerc pojechał do Azerbejdżanu i wygrał wyścig główny.

Dwa lata wcześniej stracił również Jules’a Bianchiego, który zmarł wskutek obrażeń odniesionych w wypadku podczas Grand Prix Japonii 2014. Bianchi zajmował szczególne miejsce w karierze Leclerca — nie tylko jako przyjaciel, lecz także jako osoba, która pomogła mu nawiązać współpracę z profesjonalnym menedżerem.

Debiut w Formule 1

Po tytułach w GP3 i F2 Leclercowi pozostał już tylko ostatni krok. W 2018 roku zadebiutował w Formule 1 w barwach Saubera.

Początek debiutanckiego sezonu nie był bezbłędny, ale z biegiem roku Monakijczyk robił wyraźne postępy. Pierwsze punkty zdobył dzięki szóstemu miejscu w Grand Prix Azerbejdżanu, a w całym sezonie dziesięciokrotnie kończył wyścigi w punktowanej dziesiątce.

Najważniejszym efektem pierwszego roku nie był jednak konkretny wynik wyścigu. Ferrari postanowiło awansować swojego juniora do głównego zespołu po zaledwie jednym sezonie w F1.

Od 2019 roku Leclerc miał zastąpić mistrza świata Kimiego Räikkönena i ścigać się u boku czterokrotnego mistrza Sebastiana Vettela.

Spełnione marzenie o Ferrari

Gdy w wieku 21 lat Leclerc został fabrycznym kierowcą Ferrari, należał do najmłodszych zawodników w historii Scuderii.

Na pierwszy znaczący wynik nie musiał długo czekać. Już w swoim drugim wyścigu dla Ferrari, w Bahrajnie, zdobył pierwsze pole position i prowadził przez większość Grand Prix. Problem z silnikiem pozbawił go prawdopodobnego zwycięstwa, przez co dojechał do mety na trzecim miejscu.

Pierwsze zwycięstwo przyszło wreszcie we wrześniu 2019 roku na Spa-Francorchamps, ale towarzyszyły mu tragiczne okoliczności. Dzień przed wyścigiem w wypadku w Formule 2 zginął wieloletni przyjaciel Leclerca, Anthoine Hubert, z którym dorastał i ścigał się od dzieciństwa.

Leclerc mimo to wystartował w Grand Prix Belgii i po walce z Lewisem Hamiltonem odniósł pierwsze zwycięstwo w Formule 1. Zadedykował je Hubertowi.

Tydzień później nadszedł kolejny moment, który miał głęboko wpłynąć na jego relację z kibicami Ferrari. Na Monzy ruszył z pole position i przez cały wyścig odpierał ataki kierowców Mercedesa. Ferrari odniosło pierwsze od 2010 roku domowe zwycięstwo w Grand Prix Włoch.

W 2019 roku Leclerc zdobył siedem pole position — więcej niż jakikolwiek inny kierowca — i zajął czwarte miejsce w mistrzostwach. Zgromadził również więcej punktów od swojego bardziej doświadczonego partnera zespołowego Vettela.

Lata, w których Ferrari nie mogło walczyć o zwycięstwa

Sezon 2020 przyniósł gwałtowny spadek formy Ferrari. SF1000 brakowało tempa, by regularnie rywalizować z czołowymi zespołami, a Scuderia zajęła dopiero szóste miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

Mimo to Leclerc dwukrotnie stanął na podium. W kolejnym roku Ferrari było bardziej konkurencyjne, a Monakijczyk dołożył kolejne podium i pole position, choć na następne zwycięstwo wciąż musiał czekać.

W 2021 roku jego partnerem zespołowym został Carlos Sainz. Razem tworzyli skład kierowców Ferrari w kolejnym etapie kariery Leclerca.

Walka o mistrzostwo świata

Zmiana przepisów technicznych przed sezonem 2022 sprawiła, że Ferrari wróciło do grona zespołów zdolnych do regularnego wygrywania.

Leclerc rozpoczął rok od zwycięstwa w Bahrajnie, a po dominującym triumfie w Australii objął prowadzenie w mistrzostwach świata. W trakcie sezonu wygrał również w Austrii i zdobył dziewięć pole position.

Ferrari stopniowo traciło jednak punkty wskutek awarii, decyzji strategicznych, błędów kierowców oraz coraz lepszej formy Red Bulla. Ostatecznie Leclerc zakończył sezon jako wicemistrz świata, za Maxem Verstappenem.

Pod względem końcowej pozycji w mistrzostwach rok 2022 pozostaje jego najlepszym sezonem w Formule 1.

Zwycięstwo, na które czekał całe życie

Kolejny okres nie przyniósł Ferrari trwałego powrotu do walki o tytuł, ale Leclerc nadal wyróżniał się w kwalifikacjach i regularnie powiększał dorobek podiów oraz pole position.

Wciąż brakowało mu jednak jednego trofeum — za zwycięstwo w domowym wyścigu w Monako.

Do tamtej pory jego domowe Grand Prix przynosiło serię trudnych weekendów. W 2021 roku zdobył pole position, ale uszkodzenia samochodu po wypadku w kwalifikacjach uniemożliwiły mu start. Rok później ponownie ruszał z pierwszego pola, lecz w wyścigu, o którego losach decydowała strategia, zajął czwarte miejsce.

Wszystko zmieniło się w 2024 roku. Leclerc był najszybszy w kwalifikacjach i tym razem zamienił pole position w zwycięstwo. Triumf na ulicach, przy których dorastał, opisywał jako jeden z najbardziej poruszających momentów swojej kariery.

W tym sezonie odniósł jeszcze dwa zwycięstwa. Wygrał Grand Prix Stanów Zjednoczonych w Austin i powtórzył swój sukces z 2019 roku na Monzy. Tym razem Ferrari zwyciężyło dzięki połączeniu jego tempa i strategii jednego postoju, która pozwoliła mu utrzymać za sobą rywali na świeższych oponach.

Monza i Monte Carlo stały się tym samym dwoma miejscami najmocniej kojarzonymi z karierą Leclerca w Ferrari.

Wieloletnia więź z Ferrari

Relacja Leclerca z Ferrari wykracza poza okres jego startów w samej Formule 1. Scuderia wspierała go już w seriach juniorskich, a dzięki Ferrari Driver Academy otrzymał pierwsze szanse na najwyższym szczeblu sportów motorowych.

Zespół kilkukrotnie zawierał więc z nim długoterminowe kontrakty. Podczas swojego pobytu w Maranello Leclerc wielokrotnie podkreślał, że jego ambicją niezmiennie pozostaje zdobycie mistrzostwa świata z Ferrari.

Z biegiem lat jego związek ze Scuderią stał się jedną z najdłuższych współprac kierowcy z Ferrari we współczesnej historii Formuły 1.

Życie poza bolidem

Choć publiczne życie Leclerca koncentruje się przede wszystkim na sportach motorowych, poza torem ma on kilka zainteresowań, które rozwija od lat.

Jednym z najważniejszych jest muzyka. Gra na fortepianie i gitarze, a z czasem zaczął także komponować własne utwory. W 2023 roku opublikował swoje pierwsze kompozycje fortepianowe, inspirowane poszczególnymi Grand Prix. Później nawiązał współpracę z francuskim pianistą Sofiane’em Pamartem przy wspólnym projekcie muzycznym.

Muzykę opisuje jako sposób na oderwanie myśli od ciągłego skupienia na wyścigach.

Interesuje się również modą, wzornictwem, fotografią i sztuką. Już w młodszym wieku mówił, że szczególnie pociąga go twórcza i projektowa strona mody.

Do jego pozostałych zainteresowań należą szachy i nurkowanie. Leclerc ma uprawnienia nurkowe i wspominał wcześniej, że w wolnym czasie nurkował z przyjaciółmi na głębokość około 40 metrów.

Podczas pandemii w 2020 roku kibice poznali również jego mniej oficjalne oblicze dzięki simracingowi i transmisjom na Twitchu. Rywalizował w wirtualnych wyścigach z innymi kierowcami Formuły 1, pomagając popularyzować simracing wśród szerszej publiczności.

Ważną rolę w jego życiu prywatnym nadal odgrywa rodzina. Ma dwóch braci, Lorenzo i Arthura. Młodszy z nich, Arthur Leclerc, również wybrał karierę w profesjonalnym sporcie motorowym i startował w kilku juniorskich seriach bolidów jednomiejscowych.

Kariera ukształtowana przez sukcesy i straty

Droga Leclerca do Formuły 1 była niezwykle szybka: w 2014 roku rozpoczął starty w bolidach jednomiejscowych, w 2016 został mistrzem GP3, rok później zdobył tytuł w Formule 2, a w 2018 ścigał się już w Formule 1. Po zaledwie jednym sezonie w Sauberze przeszedł do Ferrari.

Za tymi postępami kryje się jednak osobista historia naznaczona stratą trzech osób blisko związanych z jego życiem i karierą — Jules’a Bianchiego, ojca Hervé oraz Anthoine’a Huberta.

Leclerc wielokrotnie mówił publicznie o ich wpływie na swoje życie, a niektóre z najważniejszych chwil jego kariery były bezpośrednio związane z pamięcią o nich.

Od gokartów, którymi jeździł jako małe dziecko, przez zdobywane rok po roku tytuły w seriach juniorskich, aż po zwycięstwa w barwach Ferrari — zbudował karierę, której główny cel pozostaje taki sam jak w chwili jego przybycia do Maranello: walka o mistrzostwo świata z Ferrari.