Ferrari

Ferrari zabrakło na starcie pierwszego w historii Grand Prix zaliczanego do mistrzostw świata Formuły 1, ale od tamtej pory zespół rywalizował w każdym sezonie mistrzostw. Od debiutu w 1950 roku włoska ekipa z Maranello stała się najbardziej utytułowaną w historii F1, zdobywając do końca sezonu 2025 16 tytułów mistrzowskich konstruktorów, 15 tytułów wśród kierowców i 248 zwycięstw w Grand Prix. Największe sukcesy Ferrari odnosiło z Michaelem Schumacherem, ale jego historię tworzyli również Alberto Ascari, Niki Lauda, Gilles Villeneuve i Kimi Räikkönen. W późniejszych latach Fernando Alonso, Sebastian Vettel i Charles Leclerc próbowali dorównać swoim legendarnym poprzednikom, a w 2025 roku do Leclerca dołączył siedmiokrotny mistrz świata Lewis Hamilton.

Enzo Ferrari i początki najbardziej utytułowanego zespołu Formuły 1

Historia Scuderii Ferrari rozpoczęła się w 1929 roku, gdy Enzo Ferrari założył własną organizację wyścigową, początkowo współpracując z producentem samochodów Alfa Romeo. Po drugiej wojnie światowej zaczął budować samochody pod własnym nazwiskiem, a w 1950 roku wprowadził swoją markę do nowo powstałych mistrzostw Formuły 1.

Ferrari zadebiutowało w Grand Prix Monako 1950 z Alberto Ascarim, Luigim Villoresim i Raymondem Sommerem za kierownicą. Pierwsze zwycięstwo przyszło rok później na brytyjskim Silverstone, gdzie Argentyńczyk José Froilán González pokonał dominujące dotąd samochody Alfy Romeo.

Alberto Ascari poszedł za ciosem, zdobywając w latach 1952 i 1953 dwa pierwsze tytuły mistrzowskie kierowców dla Ferrari. Włoch stał się jedną z pierwszych wielkich postaci zespołu, a jego dominacja pomogła ugruntować pozycję ekipy w czołówce mistrzostw.

W kolejnych latach tytuły mistrzowskie z Ferrari zdobywali także Juan Manuel Fangio i Mike Hawthorn. Kolejny ważny moment nastąpił w 1961 roku, gdy Phil Hill został mistrzem świata kierowców, a Ferrari wywalczyło pierwsze mistrzostwo konstruktorów. Zwycięskie Ferrari 156 wyróżniało się charakterystycznym przodem, któremu zawdzięczało przydomek Sharknose, czyli „rekiniego nosa”.

John Surtees został mistrzem świata w 1964 roku i pozostaje jedynym zawodnikiem, który zdobył tytuły mistrza świata zarówno w wyścigach motocyklowych, jak i w Formule 1. Ferrari sięgnęło wówczas także po drugi tytuł wśród konstruktorów.

Niki Lauda i powrót Ferrari na szczyt w latach 70.

Po słabszym okresie pod koniec lat 60. i na początku lat 70. Ferrari ponownie włączyło się do walki o mistrzostwo świata. Kluczowe role odegrali Luca di Montezemolo, który pomógł zreorganizować dział wyścigowy, oraz młody austriacki kierowca Niki Lauda.

Lauda zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata w 1975 roku, a Ferrari po raz pierwszy od 11 lat triumfowało w klasyfikacji konstruktorów. Rok 1976 przyniósł jednak jedno z najbardziej dramatycznych wydarzeń w historii zespołu. Austriak uległ na Nürburgringu poważnemu wypadkowi, w którym omal nie stracił życia. Mimo ciężkich oparzeń wrócił do kokpitu po zaledwie sześciu tygodniach, ale ostatecznie tytuł mistrza świata kierowców zdobył James Hunt z McLarena.

Ferrari obroniło mistrzostwo konstruktorów w 1976 roku, a w kolejnym sezonie Lauda po raz drugi został mistrzem świata. Następny sukces przyszedł w 1979 roku, gdy tytuł wśród kierowców zdobył reprezentant RPA Jody Scheckter.

Początek lat 80. naznaczyła tragiczna śmierć Gilles’a Villeneuve’a, który zginął podczas kwalifikacji do Grand Prix Belgii 1982. Pomimo straty jednego ze swoich najwybitniejszych kierowców Ferrari zdobyło tytuły mistrzowskie konstruktorów w latach 1982 i 1983.

Później nadszedł długi okres bez mistrzowskich sukcesów. Choć zespół nadal wygrywał pojedyncze wyścigi, a w jego barwach startowali tacy kierowcy jak Michele Alboreto, Nigel Mansell, Alain Prost i Jean Alesi, na kolejny tytuł wśród konstruktorów musiał czekać do 1999 roku.

Michael Schumacher i era największych sukcesów Ferrari

Punktem zwrotnym we współczesnej historii Ferrari był rok 1996, gdy dwukrotny mistrz świata Michael Schumacher przeniósł się z Benettona do Maranello. Niemiec stał się centralną postacią projektu, którego celem było przywrócenie włoskiego zespołu na szczyt Formuły 1.

Pod kierownictwem Jeana Todta powstała silna ekipa, w której ważne role odgrywali dyrektor techniczny Ross Brawn i projektant Rory Byrne. Ferrari systematycznie poprawiało konkurencyjność swoich samochodów, a Schumacher już w latach 1997 i 1998 walczył o mistrzostwo świata kierowców.

Pierwszy wielki sukces nowej ery przyszedł w 1999 roku. Choć Schumacher opuścił sześć Grand Prix po wypadku na Silverstone, a jego zespołowy partner Eddie Irvine nieznacznie przegrał walkę o tytuł wśród kierowców, Ferrari zdobyło pierwsze od 16 lat mistrzostwo konstruktorów.

W 2000 roku Schumacher zakończył 21-letnie oczekiwanie Ferrari na tytuł mistrza świata kierowców, pokonując Mikę Häkkinena z McLarena w decydującej fazie mistrzostw. Rozpoczął się okres wyjątkowej dominacji, w którym Niemiec zdobył pięć tytułów mistrza świata z rzędu.

Ferrari wywalczyło również sześć kolejnych mistrzostw konstruktorów w latach 1999–2004. Ważną częścią zwycięskiego składu był Rubens Barrichello, który wspierał Schumachera i regularnie zdobywał cenne punkty dla zespołu.

Szczyt tej dominacji przypadł na 2004 rok. Schumacher wygrał 13 z 18 Grand Prix, zdobywając siódmy tytuł mistrza świata i piąty w barwach Ferrari. Wspólnie z Barrichellem zapewnili zespołowi 15 zwycięstw w 18 wyścigach.

Schumacher zakończył pierwszy etap swojej kariery w Formule 1 po sezonie 2006. W Ferrari spędził 11 sezonów, odnosząc 72 zwycięstwa i zdobywając pięć tytułów mistrza świata kierowców. Pozostaje najbardziej utytułowanym kierowcą w historii włoskiego zespołu.

Kimi Räikkönen i ostatnie tytuły mistrzowskie Ferrari

Po odejściu Michaela Schumachera z McLarena przyszedł Kimi Räikkönen, który został nowym liderem Ferrari. Fin zdobył mistrzostwo świata już w swoim pierwszym sezonie w Maranello.

Losy tytułu rozstrzygnęły się dopiero w kończącym sezon Grand Prix Brazylii 2007. Räikkönen wygrał wyścig i wykorzystał stratę punktów przez duet McLarena, Lewisa Hamiltona i Fernando Alonso. Zakończył sezon ze 110 punktami, zaledwie o jeden więcej od każdego z rywali.

Ferrari zdobyło również mistrzostwo konstruktorów, w czym pomogło wykluczenie McLarena z klasyfikacji zespołowej po aferze szpiegowskiej dotyczącej poufnych informacji należących do włoskiej ekipy.

Rok później o tytuł wśród kierowców walczył Felipe Massa. Brazylijczyk wygrał ostatnie Grand Prix sezonu 2008 na swoim domowym torze Interlagos, ale Lewis Hamilton na ostatnim okrążeniu wywalczył potrzebne mu piąte miejsce i zdobył mistrzostwo z przewagą jednego punktu.

Ferrari sięgnęło jednak w 2008 roku po 16. mistrzostwo konstruktorów. Do końca sezonu 2025 pozostawał to ostatni tytuł włoskiego zespołu w którejkolwiek z dwóch głównych klasyfikacji Formuły 1.

Fernando Alonso, Sebastian Vettel i kolejne próby zdobycia mistrzostwa

W 2010 roku Ferrari zatrudniło dwukrotnego mistrza świata Fernando Alonso. Hiszpan od razu pokazał swoją klasę, walcząc o mistrzostwo świata już w pierwszym sezonie. Do finałowego wyścigu w Abu Zabi przystępował jako lider klasyfikacji, ale po nietrafionej strategii zajął siódme miejsce, a tytuł przypadł Sebastianowi Vettelowi z Red Bulla.

Kolejną wielką szansę Alonso miał w 2012 roku, gdy mimo mniej konkurencyjnego samochodu walczył o mistrzostwo aż do ostatniego wyścigu. Ponownie jednak w końcowej klasyfikacji uległ Vettelowi, tym razem o trzy punkty.

Po odejściu Alonso to właśnie Sebastian Vettel dołączył do Ferrari w 2015 roku. Czterokrotny mistrz świata sprawił, że włoski zespół znów regularnie walczył o zwycięstwa, a w latach 2017 i 2018 poważnie zagroził dominacji Mercedesa.

Ostatecznie jednak w obu sezonach mistrzostwo zdobył Lewis Hamilton. Ferrari zapłaciło cenę za splot problemów technicznych, błędów kierowców i zbyt wolnego tempa rozwoju samochodu w decydujących fazach obu sezonów.

Nową twarzą zespołu został w 2019 roku Charles Leclerc, który przeszedł z Saubera. Młody Monakijczyk odniósł dwa pierwsze zwycięstwa już w debiutanckim sezonie w Ferrari, wygrywając w Belgii, a następnie przed kibicami zespołu na Monzy.

Po rozczarowującym 2020 roku, w którym Ferrari zajęło dopiero szóste miejsce w klasyfikacji konstruktorów, zespół stopniowo zaczął wracać do czołówki. W 2022 roku Leclerc na początku mistrzostw walczył z Maksem Verstappenem o tytuł, ale jego szanse coraz mocniej osłabiały awarie, decyzje strategiczne i rosnąca dominacja Red Bulla.

Ferrari w latach 2023 i 2024: postępy pod kierownictwem Frédérica Vasseura

Frédéric Vasseur przejął kierownictwo Ferrari przed sezonem 2023, zastępując Mattię Binotto. Francuz miał ustabilizować pracę zespołu i poprawić jego wyniki.

W jego pierwszym roku na stanowisku jedyne zwycięstwo Ferrari odniósł Carlos Sainz w Grand Prix Singapuru 2023. Hiszpan był też jedynym kierowcą spoza Red Bulla, który wygrał Grand Prix w tamtym sezonie. Ferrari zakończyło mistrzostwa konstruktorów na trzecim miejscu.

Wyraźniejszy postęp nastąpił w 2024 roku. Charles Leclerc odniósł pełne emocji zwycięstwo w swoim domowym Grand Prix Monako, a później wygrał również Grand Prix Włoch na Monzy i Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Carlos Sainz dołożył zwycięstwa w Australii i Meksyku.

Ferrari wygrało zatem pięć Grand Prix i do finałowej rundy w Abu Zabi walczyło z McLarenem o mistrzostwo konstruktorów. Zajęło drugie miejsce w klasyfikacji z dorobkiem 652 punktów, zaledwie 14 za brytyjskim zespołem.

W trakcie roku uwagę przyciągnęła jednak również istotna zmiana w składzie kierowców. Ferrari ogłosiło zakontraktowanie siedmiokrotnego mistrza świata Lewisa Hamiltona, który opuścił Mercedesa po 12 sezonach. Brytyjczyk zastąpił Carlosa Sainza u boku Charles’a Leclerca.

Ferrari w 2025 roku: przyjście Hamiltona i rozczarowujące wyniki

Przyjście Lewisa Hamiltona było jednym z transferów, które wzbudziły największe zainteresowanie w historii Formuły 1. Ferrari przystępowało do sezonu 2025 z zamiarem kontynuowania postępów z poprzedniego roku, w którym było bliskie zdobycia mistrzostwa konstruktorów.

Już od pierwszych wyścigów nowy SF-25 nie był jednak w stanie regularnie rywalizować z nadającym tempo McLarenem. Hamilton miał również trudności z dostosowaniem swojego stylu jazdy do nowego samochodu, podczas gdy Leclerc mimo problemów regularnie plasował się przed zespołowym partnerem.

Pierwszy znaczący sukces przyszedł w sprincie podczas Grand Prix Chin, w którym Hamilton zdobył pole position, a następnie zwyciężył. Główny wyścig zakończył się jednak dyskwalifikacją obu kierowców Ferrari. Samochód Hamiltona naruszał przepisy dotyczące zużycia deski pod podłogą, a bolid Leclerca był zbyt lekki.

Najlepsze wyniki Ferrari w sezonie osiągał Charles Leclerc. W Grand Prix Arabii Saudyjskiej wywalczył pierwsze podium zespołu w 2025 roku, a łącznie stawał na nim siedem razy. Jego najlepszymi rezultatami były drugie miejsca w Monako i Meksyku.

Mimo kilku czwartych miejsc Hamilton nie zdołał stanąć na podium w głównym wyścigu. Sezon 2025 stał się tym samym pierwszym w jego karierze w Formule 1 bez ani jednego podium w Grand Prix.

Ferrari nie wygrało również ani jednego głównego wyścigu. Niedostatki samochodu i rosnąca strata do rywali skłoniły zespół do przekierowania części zasobów rozwojowych na przygotowania kolejnej generacji bolidów.

Ferrari zakończyło sezon 2025 na czwartym miejscu w mistrzostwach konstruktorów z dorobkiem 398 punktów. Charles Leclerc zajął piąte miejsce w klasyfikacji kierowców z 242 punktami, a Lewis Hamilton był szósty ze 156 punktami.

Wynik oznaczał wyraźny regres w porównaniu z poprzednim rokiem, gdy zespół walczył o tytuł do ostatniego wyścigu. Oczekiwanie Ferrari na kolejne mistrzostwo konstruktorów trwało więc nadal po 17 latach.

Mimo długiego oczekiwania na kolejne mistrzowskie sukcesy Ferrari pozostawało na koniec sezonu 2025 najbardziej utytułowanym zespołem w historii Formuły 1. Z 15 tytułami wśród kierowców i 16 wśród konstruktorów utrzymywało rekordowy dorobek budowany przez kilka pokoleń — od pierwszych zwycięstw Alberta Ascariego, przez erę Nikiego Laudy, aż po dominację Michaela Schumachera.