Liam Lawson

Liam Lawson należy do pokolenia kierowców, których droga do Formuły 1 była daleka od prostej. Nowozelandczyk musiał udowodnić swoją szybkość w krajowych mistrzostwach, europejskich juniorskich seriach jednomiejscowych, niemieckim DTM i japońskiej Super Formule. Kiedy wreszcie otrzymał pierwszą szansę w F1, nie był to długo planowany debiut, lecz niespodziewane powołanie w zastępstwie kontuzjowanego Daniela Ricciardo. Kolejne rozdziały jego kariery przyniosły podobne zwroty akcji — oczekiwanie na fotel, powrót do kokpitu, awans do Red Bulla i szybki powrót do siostrzanego zespołu.

Kariera Lawsona to zatem historia kierowcy, który wielokrotnie musiał odnajdywać się w nowym otoczeniu i wykorzystywać nadarzające się okazje, często mając niewiele czasu na przygotowania.

Początki w Nowej Zelandii

Liam Lawson urodził się 11 lutego 2002 roku w Hastings w Nowej Zelandii, a dorastał w okolicach Pukekohe, silnie związanych ze sportem motorowym między innymi za sprawą znanego toru Pukekohe Park.

Od najmłodszych lat interesował się samochodami i wyścigami, choć jego rodzina nie miała doświadczenia w profesjonalnym motorsporcie. Ojciec Lawsona, Jared, musiał wraz z synem poznawać tajniki kartingu — od ustawień sprzętu po przygotowanie samego kierowcy.

Lawson wielokrotnie opowiadał później o ogromnej roli, jaką rodzina odegrała w jego karierze. Wyścigi były kosztowne, a rodzice sprzedali nawet rodzinny dom, by sfinansować jego dalszy rozwój. Lawson mówił też publicznie o poświęceniach, na jakie musiało zdobyć się jego rodzeństwo i dalsza rodzina, aby mógł realizować swoje wyścigowe marzenie.

Sukcesy nie przyszły od razu. W kartingu początkowo jeździł na końcu stawki. Stopniowo zaczął jednak osiągać wyniki, które przekonały rodzinę, że jego ambicje mają realne podstawy.

Z kartingu przeniósł się do bolidów jednomiejscowych i tam również szybko zaznaczył swoją obecność.

Pierwsze tytuły w bolidach jednomiejscowych

Jednym z jego pierwszych dużych sukcesów było zdobycie mistrzostwa Nowej Zelandii w Formule Ford w sezonie 2016/2017. Lawson zdominował krajową serię, wygrywając 14 z 15 wyścigów.

Następnie przeniósł się do rywalizacji międzynarodowej. W 2017 roku został wicemistrzem australijskiej Formuły 4, a rok później powtórzył ten wynik w niezwykle wymagających niemieckich mistrzostwach ADAC Formuły 4.

Sezon 2018 był ważnym krokiem naprzód. Jeżdżąc dla Van Amersfoort Racing w wieku 16 lat, Lawson wygrał trzy wyścigi i zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. Wśród jego rywali byli kierowcy, którzy również mieli później piąć się po szczeblach wyścigowej kariery.

Przeprowadzka 16-letniego Nowozelandczyka do Europy była kolejnym istotnym krokiem. Jeśli chciał dalej zmierzać w stronę Formuły 1, musiał wyrobić sobie pozycję na europejskiej scenie.

Wyścig, który otworzył drzwi do Red Bulla

Na początku 2019 roku Lawson wrócił do Nowej Zelandii, by wystartować w Toyota Racing Series, znanej dziś jako Formula Regional Oceania Championship.

Ten sezon stał się jednym z najważniejszych etapów całej jego kariery.

Lawson walczył o tytuł ze swoim rodakiem Marcusem Armstrongiem, a losy mistrzostwa rozstrzygnęły się dopiero w finale. Ostatecznie to Lawson zdobył tytuł mistrza Toyota Racing Series w 2019 roku.

Co ważniejsze, jego występy zwróciły uwagę doradcy Red Bulla do spraw motorsportu, Helmuta Marko. Lawson wspominał później szczególnie jeden wyścig i manewr wyprzedzania na torze Highlands Motorsport Park, który jego zdaniem odegrał istotną rolę w zainteresowaniu nim Red Bulla.

W lutym 2019 roku dołączył do Red Bull Junior Team.

Dla młodego kierowcy z Nowej Zelandii była to fundamentalna zmiana. Zyskał wsparcie jednego z najbardziej znanych programów juniorskich w motorsporcie, a przed nim otworzyła się wyraźniejsza droga do Formuły 1.

Formuła 3 i budowanie reputacji

W 2019 roku Lawson rozpoczął starty w FIA Formule 3 w barwach MP Motorsport. Jako jeden z najmłodszych kierowców w stawce dwukrotnie stanął na podium i zakończył debiutancki sezon na 11. miejscu.

Wystartował również w części sezonu Euroformula Open, odnosząc kilka zwycięstw i zajmując drugie miejsce w mistrzostwach, mimo że nie wziął udziału we wszystkich rundach.

Na początku 2020 roku wrócił do Toyota Racing Series. Tym razem nie zdołał obronić tytułu i zakończył sezon na drugiej pozycji.

Wyraźny postęp przyniósł jednak jego drugi sezon w FIA Formule 3. Po przejściu do Hitech Grand Prix odniósł w 2020 roku trzy zwycięstwa i zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Te wyniki zapewniły mu awans na ostatni ważny szczebel juniorskiej drabiny przed Formułą 1 — do FIA Formuły 2.

Formuła 2 i równoległa walka o tytuł w DTM

Sezon 2021 był nietypowy w karierze Lawsona, ponieważ rywalizował jednocześnie w dwóch bardzo różnych kategoriach.

W Formule 2 pozostał w Hitech Grand Prix i od razu pokazał swoją szybkość. Już podczas pierwszego weekendu wyścigowego w Bahrajnie wygrał sprint, a debiutancki sezon ostatecznie zakończył na ósmym miejscu.

Równolegle ze startami w bolidach jednomiejscowych zaliczył też pełny sezon DTM.

W niemieckich mistrzostwach o długiej tradycji prowadził Ferrari 488 GT3 zespołu AF Corse. Dla kierowcy, który doświadczenie zbierał przede wszystkim w bolidach jednomiejscowych, było to zupełnie inne wyzwanie techniczne. Mimo to Lawson stał się jednym z głównych kandydatów do tytułu.

Wygrał trzy wyścigi i przyjechał na finałową rundę na Norisringu jako lider mistrzostw. Dramatyczny finał pozbawił go jednak tytułu i zakończył sezon jako wicemistrz.

Nawet bez mistrzostwa jego występy w DTM były jednym z najbardziej wyrazistych dowodów na to, jak szybko potrafi przystosować się do innego samochodu wyścigowego.

Ostatni rok w Formule 2

W 2022 roku Lawson przeniósł się w F2 do Carlina.

W trakcie sezonu wygrał cztery wyścigi i regularnie stawał na podium. W końcowej klasyfikacji zajął trzecie miejsce, za mistrzem Felipe Drugovichem i Théo Pourchaire’em.

Jednocześnie zmieniała się jego rola w strukturach Red Bulla. Nie był już tylko juniorem — otrzymywał okazje do jazdy bolidami Formuły 1 i został kierowcą rezerwowym Red Bull Racing oraz AlphaTauri.

Pod koniec 2022 roku pytanie nie brzmiało już, czy potrafi potwierdzić swoją wartość na wysokim poziomie w juniorskich wyścigach. Chodziło o to, kiedy dostanie prawdziwą szansę w Formule 1.

Japoński sprawdzian: Super Formuła

Kiedy na sezon 2023 nie znalazł się dla Lawsona fotel w Formule 1, Red Bull wybrał niekonwencjonalną drogę.

Wysłał go do Japonii.

Lawson dołączył do zespołu Mugen w Super Formule, jednej z najszybszych serii jednomiejscowych na świecie. Musiał poznać nowy bolid, nowe tory, inne opony i zupełnie odmienne środowisko wyścigowe.

Wyniki przyszły natychmiast.

Wygrał już w swoim pierwszym starcie na Fuji Speedway, zostając pierwszym kierowcą we współczesnej erze Super Formuły, który zwyciężył w debiucie. W trakcie sezonu dołożył jeszcze dwa zwycięstwa i do ostatniej rundy walczył o tytuł.

Ostatecznie został wicemistrzem, tracąc do Ritomo Miyaty zaledwie osiem punktów.

Sezon w Japonii ponownie uwypuklił jedną z cech charakterystycznych kariery Lawsona — umiejętność szybkiego osiągania konkurencyjnego poziomu w zupełnie nowym otoczeniu.

Jednak w tym samym roku nadeszła też szansa, na którą czekał od dzieciństwa.

Niespodziewany debiut w Formule 1

Podczas weekendu Grand Prix Holandii 2023 Daniel Ricciardo złamał rękę w wypadku na treningu. AlphaTauri potrzebowało zastępcy, a rezerwowy Liam Lawson odebrał telefon, który zmienił jego karierę.

Bez przygotowania przystąpił do debiutanckiego weekendu w trudnych warunkach na Zandvoort i ukończył wyścig na 13. miejscu.

Potem przyszły starty na Monzy, w Singapurze, na Suzuce i w Katarze.

Najlepszy wynik osiągnął w Singapurze. Lawson awansował do Q3, a wyścig ukończył na dziewiątym miejscu, zdobywając swoje pierwsze dwa punkty w Formule 1.

Po pięciu Grand Prix Ricciardo odzyskał sprawność i wrócił do kokpitu, a Lawson ponownie objął rolę rezerwowego.

Mimo udanych występów w zastępstwie nie wywalczył stałego fotela na sezon 2024.

Rok oczekiwania i druga szansa

Przez większość sezonu 2024 Lawson nie startował w wyścigach. Pracował jako kierowca rezerwowy Red Bulla i jego siostrzanego zespołu, brał udział w testach i czekał na kolejną szansę.

Nadeszła przed sześcioma ostatnimi rundami sezonu.

RB postanowiło rozstać się z Danielem Ricciardo, a Lawson zajął jego miejsce od Grand Prix Stanów Zjednoczonych.

Tym razem nie chodziło o krótkotrwałe zastępstwo za kontuzjowanego kierowcę. Red Bull miał sześć Grand Prix, by ocenić występy Lawsona przed podjęciem decyzji o składzie na kolejny rok.

Nowozelandczyk zdobywał punkty, a ten krótki okres ostatecznie wystarczył, by zapewnić mu znaczący awans w karierze.

Awans do Red Bull Racing

Po sezonie 2024 Red Bull postanowił rozstać się z Sergio Pérezem. Na zwolnione miejsce u boku wielokrotnego mistrza świata Maxa Verstappena wybrał Lawsona.

Na początku 2025 roku Nowozelandczyk znalazł się więc w głównym zespole Red Bull Racing.

Jego pierwszy pobyt w ekipie okazał się jednak niezwykle krótki.

Po trudnych rundach otwierających sezon w Australii i Chinach Red Bull zdecydował się na zamianę kierowców. Od Grand Prix Japonii Lawson wrócił do Racing Bulls, a jego miejsce u boku Verstappena zajął Yuki Tsunoda.

Dla kierowcy, który przez kilka lat czekał na stałą szansę w Formule 1, była to kolejna gwałtowna zmiana. Po powrocie do Racing Bulls stopniowo zaczął jednak osiągać lepsze wyniki i kilkakrotnie kończył wyścigi w punktach. Swoimi występami zapewnił sobie miejsce w zespole na kolejny sezon.

W sezonie 2026 otrzymał także kolejną tymczasową szansę w Red Bull Racing, zastępując kontuzjowanego Isacka Hadjara. Po trzech Grand Prix wrócił na swoje stałe miejsce w Racing Bulls.

Droga Lawsona w Formule 1 pozostaje zatem nietypowa. W stosunkowo krótkiej karierze już kilkakrotnie przechodził z roli rezerwowego do wyścigowego i odwrotnie, wielokrotnie zmieniając siostrzany zespół na główną ekipę Red Bull Racing lub wracając w przeciwnym kierunku.

Życie poza Formułą 1

Mimo życia zawodowego kierowcy wyścigowego Lawson pozostaje silnie związany z Nową Zelandią.

Jedną z jego głównych pasji poza Formułą 1 jest jazda na motocyklach terenowych. Zainteresował się nią już w dzieciństwie, a później zbudował w Nowej Zelandii własny niewielki tor. Jeździ zarówno dla przyjemności, jak i po to, by pozostać aktywnym poza weekendami wyścigowymi.

Jego związek z motorsportem wykracza daleko poza zawodowe ściganie. Lawson wielokrotnie mówił o swojej miłości do samochodów i wyścigów od najmłodszych lat. Do jego ulubionych filmów należy animacja „Auta”, którą kojarzy z dziecięcą fascynacją samochodami.

W wywiadach regularnie podkreśla również znaczenie rodziny. Jej wsparcie finansowe i osobiste pozwoliło chłopcu z Nowej Zelandii przejść przez karting i krajowe serie jednomiejscowe do Europy, a ostatecznie do Formuły 1.

Kierowca ukształtowany przez różne dyscypliny

Kariera Lawsona wyróżnia się także różnorodnością.

W drodze do Formuły 1 ścigał się w tradycyjnych juniorskich seriach jednomiejscowych, za kierownicą wyczynowego samochodu GT w DTM oraz w jednych z najszybszych mistrzostw bolidów jednomiejscowych poza F1. W każdej z tych dyscyplin wygrywał wyścigi.

Został mistrzem Toyota Racing Series, wicemistrzem niemieckiej Formuły 4 i Euroformula Open, wygrywał w FIA Formule 3 i Formule 2, walczył o tytuł w DTM i zajął drugie miejsce w swoim jedynym sezonie w Super Formule.

Ta droga odróżnia go od wielu kierowców, którzy rozwijają kariery niemal wyłącznie na europejskiej drabinie Formuła 4 — Formuła 3 — Formuła 2.

Lawson musiał udowadniać swoją szybkość w różnych samochodach, krajach i kulturach wyścigowych.

Z Nowej Zelandii do elity

Mimo swoich rozmiarów Nowa Zelandia ma bogate tradycje w sporcie motorowym. Bruce McLaren, Denny Hulme, Chris Amon, Brendon Hartley, Scott Dixon i Shane van Gisbergen odnosili sukcesy w różnych dyscyplinach międzynarodowego motorsportu.

Liam Lawson dołączył do kierowców, którzy przenieśli tę tradycję do współczesnej Formuły 1.

Jego droga nie opierała się na jednym dominującym sezonie w juniorskich mistrzostwach ani na błyskawicznym awansie do F1. Była serią szans, zmian i sprawdzianów — od krajowych torów w Nowej Zelandii, przez niemiecką Formułę 4, FIA Formułę 3 i Formułę 2, po DTM, japońską Super Formułę i wreszcie Formułę 1.

Poświęcenie rodziny pozwoliło mu zacząć. Wyniki w seriach juniorskich zapewniły mu miejsce w programie Red Bulla. Występy w różnych typach samochodów ukształtowały go jako wszechstronnego kierowcę. A kiedy w 2023 roku niespodziewanie pojawiła się szansa w Formule 1, wykorzystał ją, by rozpocząć kolejny rozdział kariery.

Umiejętność dostosowywania się do nowych okoliczności stała się jednym z motywów przewodnich historii Lawsona — od młodego zawodnika z Pukekohe po kierowcę w stawce Formuły 1.