Nico Hülkenberg

Niektóre wyścigowe kariery można opowiedzieć, wyliczając kolejne trofea. Historia Nico Hülkenberga jest ciekawsza: zaczęła się od dominacji w seriach juniorskich, przyniosła pole position w Formule 1 i zwycięstwo w klasyfikacji generalnej 24-godzinnego wyścigu Le Mans, a po latach oczekiwania także upragnione podium na najwyższym szczeblu motorsportu. Po drodze Niemiec kilkakrotnie tracił stałe miejsce w stawce i za każdym razem potrafił wrócić.

Przez lata Niemiec zyskał opinię szybkiego kierowcy o dużej wiedzy technicznej, cenionego przez zespoły przede wszystkim za regularność, doświadczenie i umiejętność osiągania wyników nawet w niesprzyjających warunkach. Jego kariera przypomina również, że dorobku kierowcy nie mierzy się wyłącznie liczbą zwycięstw w Formule 1.

Od kartingu do bolidów jednomiejscowych

Nico Hülkenberg urodził się w 1987 roku w niemieckim Emmerich. Przygodę z kartingiem rozpoczął jako dziecko i bardzo szybko zaczął osiągać wyniki świadczące o dużym talencie. W 2002 roku został kartingowym mistrzem Niemiec juniorów, a rok później zdobył mistrzostwo Niemiec.

Przesiadka do bolidów jednomiejscowych nie spowolniła jego rozwoju. W 2005 roku zdobył mistrzostwo niemieckiej Formuły BMW, a następnie odnosił sukcesy na arenie międzynarodowej. Reprezentując Niemcy w A1 Grand Prix, znacząco przyczynił się do zdobycia przez zespół tytułu w sezonie 2006/2007. Odniósł wówczas dziewięć zwycięstw, udowadniając, że potrafi nie tylko pokonywać szybkie okrążenia kwalifikacyjne, ale także radzić sobie z presją rywalizacji na wyższym poziomie.

Kolejnym etapem była Formuła 3 Euro Series. Po pierwszym roku poświęconym na zdobywanie doświadczenia sięgnął po tytuł w 2008 roku. W tym czasie należał już także do programu Williamsa i otrzymywał pierwsze szanse za kierownicą bolidu Formuły 1.

Ostatnim ważnym przystankiem przed awansem do elity była seria GP2, czyli dzisiejsza Formuła 2. Hülkenberg dołączył do niej w 2009 roku w barwach ART Grand Prix i zdobył tytuł w debiutanckim sezonie. Pięć zwycięstw i mistrzostwo ostatecznie rozwiały wszelkie wątpliwości co do jego gotowości do startów w Formule 1.

Jego dorobek w seriach juniorskich był już wtedy wyjątkowo przekonujący: miał na koncie tytuły w Formule BMW, A1 Grand Prix, Formule 3 Euro Series i GP2.

Williams i sensacyjne pole position

W Formule 1 zadebiutował w 2010 roku jako etatowy kierowca Williamsa. Jego zespołowym partnerem został niezwykle doświadczony Rubens Barrichello, który od razu stanowił dla debiutanta wymagający punkt odniesienia.

Hülkenberg zdobył punkty już w swoim trzecim Grand Prix, ale najważniejszy moment debiutanckiego sezonu przyszedł pod jego koniec. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii wykorzystał zmienne warunki na Interlagos i sensacyjnie wywalczył pole position. Nie zawdzięczał go dominującemu bolidowi: Williams nie należał wówczas do zespołów regularnie walczących o pierwsze miejsce. Tym większe wrażenie robił jego wyczyn.

Nawet pole position nie wystarczyło jednak, by zachował posadę. Przed kolejnym sezonem Williams zmienił skład kierowców, a Hülkenberg stracił miejsce w wyścigach.

Zamiast opuszczać Formułę 1, przyjął na sezon 2011 rolę kierowcy testowego i rezerwowego Force India. Pod względem możliwości ścigania był to krok wstecz, ale zarazem sposób na pozostanie blisko rywalizacji.

Force India i pierwsza wielka szansa na zwycięstwo

Cierpliwość się opłaciła. W 2012 roku Hülkenberg wrócił do stawki jako etatowy kierowca Force India.

Jedna z największych szans w jego karierze pojawiła się podczas Grand Prix Brazylii. W trudnych warunkach jechał w czołówce, a przez pewien czas nawet prowadził w wyścigu. Kolizja podczas walki z Lewisem Hamiltonem przekreśliła jednak szansę na wynik, który mógł odmienić jego dorobek w Formule 1.

Grand Prix Brazylii 2012 stało się jednym z kilku weekendów, podczas których Hülkenberg był blisko podium, ale ostatecznie na nim nie stanął.

Na sezon 2013 przeniósł się do Saubera. Mimo trudnego początku roku potrafił regularnie walczyć o punkty, szczególnie w jego drugiej połowie. Już po jednym sezonie wrócił jednak do Force India, gdzie spędził kolejne trzy lata.

Ten okres ugruntował jego pozycję jako jednego z cenionych kierowców środka stawki. Hülkenberg regularnie punktował i wykorzystywał możliwości swojego sprzętu, ale nigdy nie dysponował bolidem pozwalającym stale walczyć o zwycięstwa.

Le Mans: sukces poza Formułą 1

Paradoksalnie największy do tamtej pory triumf w jego karierze nie przyszedł w Formule 1.

Porsche zaangażowało Hülkenberga do swojego programu w najwyższej kategorii wyścigów długodystansowych. W sezonie 2015 łączył więc obowiązki w Force India ze startami za kierownicą zaawansowanego technologicznie prototypu Porsche 919 Hybrid.

W 24-godzinnym wyścigu Le Mans wystartował wspólnie z Nickiem Tandym i Earlem Bamberem. Załoga samochodu z numerem 19 pokonała w ciągu doby 395 okrążeń i zwyciężyła w klasyfikacji generalnej.

Hülkenberg wygrał jeden z najbardziej prestiżowych wyścigów świata już przy pierwszym podejściu do Le Mans. Dokonał tego, będąc jednocześnie aktywnym kierowcą Formuły 1, co we współczesnym motorsporcie jest rzadkością.

Sukces miał szczególne znaczenie również dla Porsche. Było to pierwsze zwycięstwo producenta w klasyfikacji generalnej Le Mans od 1998 roku, a zarazem początek serii kolejnych sukcesów modelu 919 Hybrid.

Dla Hülkenberga Le Mans pozostało dowodem, że jego umiejętności nie ograniczają się do bolidów jednomiejscowych. Wielokrotnie wymieniał to zwycięstwo wśród najważniejszych wspomnień ze swojej kariery.

Lata w fabrycznym Renault

Po spędzeniu znacznej części kariery w mniejszych zespołach Hülkenberg przyjął ofertę fabrycznej ekipy Renault. Od sezonu 2017 stał się częścią projektu, którego celem było stopniowe przywrócenie francuskiego producenta do czołówki Formuły 1.

W Renault spędził trzy sezony. Najwyższą pozycję w klasyfikacji kierowców wywalczył w 2018 roku, zajmując siódme miejsce. Był to najlepszy wynik w mistrzostwach w jego karierze.

Nie opuszczał go jednak swoisty statystyczny pech. Hülkenberg potrafił zdobywać punkty i regularnie jeździć w pierwszej dziesiątce, ale podium wciąż pozostawało poza jego zasięgiem.

Szczególnie pamiętną niewykorzystaną szansą było Grand Prix Niemiec 2019. W chaotycznym, deszczowym wyścigu na Hockenheim walczył o bardzo dobry wynik, zanim wypadł z toru i uderzył w bariery. Podium przed własną publicznością, które w pewnym momencie wydawało się realne, ponownie przeszło mu koło nosa.

Po zakończeniu sezonu 2019 Renault nie przedłużyło z nim kontraktu, a Hülkenberg po raz drugi w karierze stracił stałe miejsce w stawce.

Z kanapy prosto do Formuły 1

To, co nastąpiło później, stało się kolejnym ważnym rozdziałem jego kariery.

W 2020 roku otrzymał niespodziewaną szansę od Racing Point. Gdy Sergio Pérez nie mógł wystartować z powodu pozytywnego wyniku testu na koronawirusa, zespół wezwał Hülkenberga na zastępstwo. Bez standardowych przygotowań musiał w bardzo krótkim czasie ponownie przyzwyczaić się do bolidu Formuły 1.

Jeszcze bardziej niezwykłe okoliczności towarzyszyły kolejnemu zastępstwu, tym razem na Nürburgringu. Hülkenberg nie miał startować w ten weekend, ale po tym, jak Lance Stroll zachorował, otrzymał wezwanie w ostatniej chwili. Przystąpił do kwalifikacji praktycznie bez przygotowania, a w wyścigu awansował z ostatniego pola na ósme miejsce.

Później opisywał ten weekend jako jeden z momentów kariery, z których był szczególnie dumny.

Po przekształceniu Racing Point w Astona Martina pozostał związany z zespołem jako kierowca rezerwowy. W 2022 roku jeszcze dwukrotnie zastępował Sebastiana Vettela.

Choć Hülkenberg przez trzy sezony nie miał etatowej posady, nigdy nie zniknął całkowicie z Formuły 1.

„Hülkenback”: powrót na stałe z Haasem

Przed sezonem 2023 zapadła decyzja nietypowa dla współczesnej Formuły 1. Zamiast postawić na kolejnego młodego kierowcę, Haas sięgnął po 35-letniego wówczas Hülkenberga i przywrócił go na stałe do stawki.

Po trzech latach bez pełnego sezonu startów udowodnił, że nie stracił nic ze swojej szybkości. Szczególne wrażenie robił w kwalifikacjach. W jego pierwszym roku Haas zmagał się z problemami z tempem wyścigowym i zużyciem opon, przez co dobrych pozycji startowych nie zawsze udawało się zamienić na punkty, ale powrót Hülkenberga przekonał zespół o jego wartości.

Na kolejny sezon pozostał w Haasie. Jego występy przyciągnęły też uwagę osób przygotowujących jeden z największych nowych projektów w Formule 1.

Powrót do Hinwil i wreszcie podium

W 2025 roku Hülkenberg wrócił do zespołu z siedzibą w szwajcarskim Hinwil, w którym startował już w 2013 roku. Tym razem współpraca miała jednak szersze znaczenie. Sauber przygotowywał się do przekształcenia w fabryczną ekipę Audi, a doświadczony Niemiec został wybrany na jedną z kluczowych postaci tego projektu.

To właśnie w tym rozdziale dobiegło końca jedno z najdłuższych oczekiwań w historii Formuły 1.

Hülkenberg ruszał do Grand Prix Wielkiej Brytanii 2025 dopiero z 19. pola. Zmienna pogoda, decyzje strategiczne i bezbłędna jazda pozwalały mu jednak stopniowo awansować. W końcowej fazie wyścigu znalazł się na trzecim miejscu i utrzymał je do mety.

Po 238 wcześniejszych startach w Formule 1 wreszcie stanął na podium przy 239. próbie.

Trudno było wyobrazić sobie bardziej symboliczny wynik. Kierowca, którego nazwisko przez lata kojarzono z rekordem największej liczby startów w Grand Prix bez podium, zamknął ten rozdział w wyścigu rozpoczętym niemal z samego końca stawki.

Nowy rozdział z Audi

Przekształcenie Saubera w fabryczny zespół Audi sprawiło, że Hülkenberg rozpoczął kolejny ważny rozdział swojej wyścigowej kariery. Audi z dużym wyprzedzeniem wybrało go na jednego z kierowców swojego projektu, a w nową erę wkroczył u boku Gabriela Bortoleto.

Dla Niemca to także połączenie dwóch wieloletnich historii. Hülkenberg spędził większość zawodowego życia w Formule 1, a Audi dołączyło do mistrzostw z własnym programem fabrycznym po dekadach sukcesów w innych dyscyplinach motorsportu.

Jego rola nie sprowadza się już wyłącznie do szybkości. Lata spędzone w Williamsie, Force India, Sauberze, Renault i Haasie, a także czas w roli kierowcy rezerwowego pozwoliły mu poznać bardzo różne środowiska techniczne. Jego uwagi i umiejętność wspierania rozwoju bolidu są szczególnie cenne przy budowie nowego projektu fabrycznego.

Nico poza kokpitem

Przez całą karierę Hülkenberg zachowywał publiczny wizerunek człowieka mocno stąpającego po ziemi. Opisywał siebie jako kogoś, kto w wolnym czasie łatwo potrafi oderwać się od obowiązków i zrelaksować, choć przygotowanie fizyczne wymagane od zawodowego kierowcy naturalnie zajmuje znaczną część jego życia.

W jego treningach znajdowały się bieganie, ćwiczenia na siłowni, tenis i jazda na rowerze. Grał też w tenisa z innymi kierowcami Formuły 1, a wycieczki rowerowe należały do wspólnych zajęć kierowców mieszkających w okolicach Monako. Wśród dyscyplin motorsportu poza F1, które lubi oglądać, wymieniał MotoGP.

W wywiadach otwarcie mówił również o zainteresowaniu samochodami i zegarkami. Mimo ściśle uporządkowanego trybu życia zawodowego sportowca nie ukrywał słabości do czekolady i burgerów. W jego publicznie znanym gronie towarzyszy znajduje się także pies Zeus.

Po zdjęciu kasku Hülkenberg zwykle sprawia wrażenie spokojnego i pragmatycznego. Poproszony w jednym z wywiadów o opisanie siebie w trzech słowach, wybrał: zdeterminowany, bezpośredni i wesoły. To opis, który całkiem dobrze oddaje również jego zawodową karierę.

Kariera zbudowana na wytrwałości

Kariera Hülkenberga jest w motorsporcie nietypowa. Zanim dotarł do Formuły 1, wygrywał niemal wszędzie, gdzie startował. Został mistrzem Formuły BMW, A1 Grand Prix, Formuły 3 Euro Series i GP2. W Formule 1 zdobył pole position już w debiutanckim sezonie. Później wygrał 24-godzinny wyścig Le Mans, pozostając aktywnym kierowcą F1.

A jednak przez wiele lat jego karierę naznaczał brak wyniku uznawanego za jeden z podstawowych wyznaczników sukcesu w Formule 1: miejsca na podium.

Jego historia nie skończyła się jednak, gdy po raz pierwszy stracił posadę w Williamsie. Nie zakończyła się również po odejściu z Renault ani w latach spędzonych w roli rezerwowego. Wrócił z Haasem, później ponownie dołączył do Saubera, stał się częścią fabrycznego projektu Audi i w końcu zdobył podium, które tak długo mu się wymykało.

Dlatego o jego karierze mniej mówi pojedynczy wynik, a więcej umiejętność utrzymania swojej pozycji przez kilka pokoleń Formuły 1. Droga Nico Hülkenberga prowadziła od kartingu przez dominację w seriach juniorskich, pole position i zwycięstwo w Le Mans aż po powrót do regularnych startów w mistrzostwach świata. A w sporcie, w którym jeden sezon potrafi przesądzić o przyszłości kierowcy, być może jego najbardziej imponującym osiągnięciem jest to, jak często potrafił wywalczyć kolejną szansę — i w pełni ją wykorzystać.